Aangekomen in Atlanta

Gisteren was het zo ver, de vlucht naar Atlanta. Om half vijf ’s ochtends zijn we opgestaan om naar het vliegveld te rijden. Van Sil had ik thuis al afscheid genomen en papa en mama zeg ik gedag op het vliegveld. Met een lief gedichtje, een brief en een kaart proberen ze me aan het huilen te krijgen, maar ik heb niet toegegeven. Een dikke knuffel met waterige ogen van beide ouders later zit ik in het vliegtuig. Naar Amsterdam. Het was namelijk goedkoper om met een tussenstop in Amsterdam naar Atlanta te vliegen. De vliegtijd naar Amsterdam: 30 minuten. We stijgen op, krijgen ieder een stroopwafel van de stewardes en landen weer. Mijn tweede vlucht verloopt eigenlijk net zo soepel. Ik zat zelf aan het raam en had het geluk dat de stoel naast me vrij bleef zodat ik die kon gebruiken om te slapen. Iets meer dan 9 uur later land ik in Atlanta. Al snel ben ik door de douane en heb ik mijn koffer. Aangezien de metro naast ons appartement stopt, neem ik deze vanaf het vliegveld. Althans, dat was het plan. Wanneer ik op het perron sta, belt Brooke me: waar blijf je? Het bleek dat ze stond te wachten om me op te halen, alleen hadden we elkaar net misgelopen. Gelukkig belde ze net op tijd en zijn we samen terug gereden.

Nu zit ik op de bank met een van de twee kittens op mijn schoot. Kit en Kat heetten ze en ze lijken zoveel op elkaar dat ik ze nog niet uit elkaar kan houden. Ons appartement ligt in Buckhead, het noorden van Atlanta. We hebben een eigen slaapkamer, badkamer, keuken en woonkamer. Het appartementcomplex heeft zelfs een zwembad en een gym. De komende dagen ga ik alles in orde maken om volgende week te beginnen aan mijn PhD, maar nu nog even bijkomen van de jetlag.